By Παναγιώτης Ανδρουλιδάκης 
Συχνά το περιβάλλον μιλάει για γενναίες γυναίκες και “μαχήτριες”. Η διαρκής όμως προσπάθεια να ανταποκριθείς σε αυτόν το ρόλο μπορεί να αποτελέσει αβάστακτο βάρος. Το να νιώσεις φόβο για το τι θα ακολουθήσει, θυμό για ό,τι σου συμβαίνει και θλίψη για ό,τι έχεις χάσει δεν σε κάνει λιγότερο δυνατή ή μαχήτρια. Σε κάνει άνθρωπο. Σε κάνει αυτό που είσαι. Γιατί η συναισθηματική λύτρωση έρχεται μέσα από το βίωμα, αν επιτρέψεις δηλαδή σε αυτά τα συναισθήματα να εκδηλωθούν χωρίς να πιέζεις διαρκώς τον εαυτό σου για ένα χαμόγελο.
Πένθος ή θρηνώντας την αλλαγή
Από τη στιγμή της διάγνωσης μέχρι την ολοκλήρωση των θεραπειών, κανένα στάδιο δεν περνά αφήνοντας τα πράγματα όπως ήταν. Κάθε βήμα φέρνει μαζί του αλλαγές στο σώμα, την καθημερινότητα, τις σχέσεις, τις προτεραιότητες, αλλά και στον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου. Η διάγνωση προκαλεί αβεβαιότητα, φόβο και άγχος. Η θεραπεία φέρνει σωματική και ψυχική καταπόνηση, καθώς η μαστεκτομή, η απώλεια μαλλιών και οι ουλές δεν είναι απλώς “αισθητικά” θέματα. Η επόμενη φάση, μετά την ολοκλήρωση των θεραπειών, απαιτεί μια βαθιά προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Είναι υγιές να θρηνήσεις για όλα όσα άλλαξαν, χωρίς να νιώθεις ενοχές ότι “δεν είσαι αρκετά ευγνώμων που ζεις”. Έχεις το δικαίωμα και να κλάψεις, και να θυμώσεις, και να στενοχωρηθείς.
Επαναπροσδιορίζοντας την θηλυκότητα
Η κοινωνία μας έχει μάθει να ταυτίζουμε την θηλυκότητα με συγκεκριμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά όπως είναι το στήθος, οι καμπύλες μας και τα μαλλιά. Στην πραγματικότητα όμως η θηλυκότητα βρίσκεται μέσα σου. Στην εσωτερική σου δύναμη, την ενέργεια, την φροντίδα που προσφέρεις και τον τρόπο που αγαπάς ή σχετίζεσαι. Χρειάζεται να δώσεις στον εαυτό σου τον απαραίτητο χρόνο ώστε να μετατοπιστεί η ματιά σου από το “πώς φαίνεται το σώμα μου” στο “τι έχει καταφέρει αυτό το σώμα”.
Μικρά βήματα συμφιλίωσης με τον εαυτό σου
Η επανασύνδεση με το σώμα σου δεν γίνεται από την μία στιγμή στην άλλη. Έρχεται μέσα από την καθημερινότητα, μέσα από μικρές πράξεις φροντίδας. Πολλές φορές γινόμαστε οι πιο αυστηροί κριτές του εαυτού μας. Την επόμενη φορά που θα κοιταχτείς στον καθρέφτη προσπάθησε να δεις το σώμα όχι επικριτικά αλλά με ένα αίσθημα αποδοχής, επιείκειας και ευγνωμοσύνης για όσα έχει καταφέρει μέχρι τώρα. Με τον ίδιο τρόπο σιγά σιγά θα έρθει επαναπροσδιοριστεί και η συντροφικότητα. Με μία αγκαλιά, ένα χάδι. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μιλήσεις ανοιχτά για όσα σε βαραίνουν, χωρίς τύψεις. Μέσα από αυτή την ανοιχτή επικοινωνία για τους φόβους και τα όριά σου, η σύνδεση θα έρθει ξανά, βήμα-βήμα.
Η ψυχική επούλωση χρειάζεται χρόνο, όπως και η σωματική. Δώσε χώρο σε όλα σου τα συναισθήματα και μάθε να περπατάς σε αυτή την νέα διαδρομή με τους δικούς σου ρυθμούς, χωρίς βιασύνη και χωρίς να έχεις στο μυαλό σου τις προσδοκίες των άλλων. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν. Αγκάλιασε την ψυχή και το σώμα σου!