By Παναγιώτης Ανδρουλιδάκης 
Μπορεί μια ερώτηση να είναι τόσο αθώα και ταυτόχρονα τόσο προσωπική, ώστε να προκαλεί αμηχανία; Φυσικά και ναι. Όταν το ενδιαφέρον περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του άλλου και οι ερωτήσεις έχουν ως στόχο να μπεις μέσα στον προσωπικό του χώρο ή ακόμη και να ασκήσεις μια έμμεση κριτική αναφορικά με το αν έχει δημιουργήσει ή όχι οικογένεια, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα και πιο επικίνδυνα.
“Πότε θα κάνεις παιδιά;”. Μια ερώτηση που έχουμε ακούσει αμέτρητες φορές, που συχνά διατυπώνεται με περισσή άνεση και που εξακολουθεί να θεωρείται απολύτως φυσιολογική, ακόμη κι όταν απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε προσωπικά. Κάποιες φορές, μάλιστα γίνεται δημόσια, μπροστά σε κάμερες, σαν να είναι αυτονόητο ότι ο άλλος οφείλει να απαντήσει. Η πρόσφατη συνέντευξη του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη στον Γιώργο Λιάγκα μάς έδωσε ακόμη μία αφορμή να αναρωτηθούμε: Ως πότε θα θεωρούμε ότι η απόκτηση παιδιών είναι ένας σταθμός για τον οποίο πρέπει να δίνουμε εξηγήσεις;
“Είναι πολύ προσωπική ερώτηση”
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή “Το Πρωινό” του ΑΝΤ1 και, σε μια συζήτηση γύρω από την προσωπική του ζωή, ο Γιώργος Λιάγκας τον ρώτησε αν θέλει να κάνει οικογένεια. Ο ηθοποιός απάντησε πως το θέλει πολύ, αλλά θέλει να το κάνει “με αγάπη”. Μίλησε για τη σημασία μιας σχέσης που αναπτύσσεται ουσιαστικά, για την ευτυχία και για την επιθυμία του να δημιουργήσει μια οικογένεια όχι επειδή απλώς “πρέπει”, αλλά επειδή θα υπάρχει το κατάλληλο συναίσθημα.
Λίγο αργότερα, όμως, σαν να μη μας κάλυψε η θέση του ηθοποιού γύρω από το θέμα ήρθε η ερώτηση: “Πώς και δεν έτυχε να κάνεις παιδιά;”.
Η απάντησή του ήταν άμεση: “Είναι πολύ προσωπική ερώτηση πρώτον, δεύτερον είναι ένα ολόκληρο κομμάτι που θα ήταν διαφορετική η συζήτησή μας”. Και κάπως έτσι, ο ηθοποιός έβαλε ένα όριο που δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται να υπερασπιστεί.
Από πότε η γονεϊκότητα έγινε κοινωνικό παράσημο;
Και τότε ήρθε η εύλογη απορία όλων μας. Όσων έχουν παιδιά, όσων θέλουν παιδιά, όσων δεν έχουν κάνει ακόμη παιδιά, όσων δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, όσων δεν θέλουν να αποκτήσουν παιδιά, όσων δεν απέκτησαν τελικά παιδιά.
Αλήθεια, από πότε, όμως, η απόκτηση παιδιών αντιμετωπίζεται σαν ένα είδος προσωπικού επιτεύγματος που πρέπει να έχει κατακτήσει κάποιος μέχρι μια συγκεκριμένη ηλικία; Γιατί εξακολουθούμε να ρωτάμε ανθρώπους πότε θα γίνουν γονείς, σαν να πρόκειται για ένα αναμενόμενο επόμενο βήμα που απλώς καθυστερεί;
Δεν ξέρουμε τι κρύβεται πίσω από την προσωπική διαδρομή ενός ανθρώπου. Μπορεί να μην έχει βρεθεί στη σχέση που επιθυμεί, μπορεί να έχει κάνει διαφορετικές επιλογές, μπορεί να έχει βιώσει δυσκολίες για τις οποίες δεν θέλει ή δεν μπορεί να μιλήσει. Μπορεί απλώς να μη θέλει παιδιά. Όλες αυτές οι πιθανότητες είναι εξίσου σεβαστές και καμία δεν χρειάζεται δημόσια αιτιολόγηση.
Και, φυσικά, το ίδιο ισχύει και για όσους έχουν παιδιά. Η γονεϊκότητα δεν είναι ούτε απόδειξη ολοκλήρωσης ούτε μέτρο επιτυχίας. Δεν κάνει κάποιον περισσότερο ή λιγότερο ολοκληρωμένο ως άνθρωπο.
Δεν χρωστάμε εξηγήσεις για τις επιλογές και τη ζωή μας
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη ερώτηση που δέχτηκε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Είναι η ευκολία με την οποία παρεμβαίνουμε σε ένα τόσο προσωπικό κομμάτι της ζωής κάποιου, θεωρώντας ότι έχουμε δικαίωμα να γνωρίζουμε περισσότερα από όσα ο ίδιος επιλέγει να μοιραστεί.
Μια συνέντευξη μπορεί να είναι προσωπική, ανθρώπινη, αποκαλυπτική. Δεν σημαίνει, όμως, ότι πρέπει να γίνεται αδιάκριτη. Και το γεγονός ότι ένας άνθρωπος είναι δημόσιο πρόσωπο δεν ακυρώνει το δικαίωμά του στην ιδιωτικότητα.
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης μάς θύμισε κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: δεν χρειάζεται να απολογούμαστε για το αν έχουμε κάνει παιδιά, αν θέλουμε να κάνουμε ή αν δεν είναι μέσα στα σχέδιά μας. Δεν είναι παράσημο, δεν είναι υποχρέωση και σίγουρα δεν είναι μια απάντηση που οφείλουμε σε μια τηλεοπτική συνέντευξη.