By Παναγιώτης Ανδρουλιδάκης 
Ένα ζωντανό παράδειγμα απεριόριστης ψυχικής δύναμης. Αυτό ακριβώς αποτελεί η Βάσια Κωσταρά, η οποία μπορεί να έχει μιλήσει κι άλλες φορές δημόσια για τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που πέρασε, αυτήν τη φορά όμως επανήλθε με μια μακροσκελή ανάρτηση στον λογαριασμό της στο instagram και μια φωτογραφία της από το νοσοκομειακό κρεβάτι.
Η γνωστή σχεδιάστρια γύρισε πίσω στο 2021, όταν – όπως ομολόγησε χαρακτηριστικά – ξύπνησε από ένα πολύωρο χειρουργείο, το οποίο είχε στεφτεί με απόλυτη επιτυχία, γλιτώνοντάς την από τις χημειοθεραπείες.
Ήταν μια βροχερή 14η Οκτωβρίου, μια ημερομηνία που θύμισε στη Βάσια Κωσταρά πως “τίποτα δεν είναι δεδομένο”. Παρότι μάλιστα στα χρόνια που ακολούθησαν η ίδια υποχρεούνταν να υποβάλλεται σε σειρά εξετάσεων για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο οποιαδήποτε επιπλοκής, σήμερα δηλώνει αφάνταστα ευυγνώμων για το αίσιο τέλος της σοβαρής περιπέτειάς της.
Στη φωτογραφία που ανέβασε μάλιστα, τη βλέπουμε να σχηματίζει με τα χέρια της μια καρδιά από το κρεβάτι του νοσοκομείου, μία κίνηση που υποδηλώνει την αισιόδοξη στάση που έχει αποφασίσει πλέον να τηρεί στην καθημερινότητά της, έχοντας βγει νικήτρια από την πιο σημαντική μάχη της ζωής της.
Και κάπως έτσι, όπως και όλοι οι διαδικτυακοί της φίλοι, υποκλιθήκαμε κι εμείς στο θάρρος και την τεράστια ψυχική της δύναμη.
Η ανάρτηση της Βάσιας Κωσταρά
“Χθες, 14 Οκτωβρίου, ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Χωρίς να μπορώ να θυμηθώ γιατί.
Στο γραφείο ο Ηλίας είχε γενέθλια, η Ναταλία έφευγε για να γεννήσει σε έναν μήνα, η Ελένα έφευγε για να παντρευτεί. Τόσες χαρές μαζεμένες. “Όλα τα καλά ξεκινάνε σήμερα”, έλεγα. “Να τη βάλουμε στο ημερολόγιο αυτή τη μέρα. Τη 14η Οκτωβρίου”.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα και το κινητό μου, με αυτή τη φωτογραφία, μου θύμισε γιατί.
Πριν από πέντε χρόνια, στις 14 Οκτωβρίου 2021, ξύπνησα από ένα χειρουργείο έντεκα ωρών και άκουσα ότι όλα είχαν πάει καλά. Γλίτωσα τις χημειοθεραπείες. Γλίτωσα.
Είχα διαγνωστεί με έναν πολύ σπάνιο όγκο, λέγεται παραγαγγλίωμα. Οι γιατροί μού είπαν πόσο τυχερή ήμουν. Μου το περιέγραψαν κάπως έτσι: σαν να ήμουν σε έναν ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη, να κατέρρευσε κι εγώ να βγήκα με μια γρατζουνιά.
Δεν έψαξα ποτέ στο Google να μάθω τι είναι. Ούτε και σήμερα το έχω βάλει στο chat. Εμπιστεύτηκα τους γιατρούς μου και το ένστικτό μου, που μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά.
Εκείνη τη 14η Οκτωβρίου έβρεχε. Έβρεχε πολύ. Κι έτσι, το 14 γίνεται πια το τυχερό μου νούμερο. Και η βροχή, για μένα, σημαίνει τύχη. Ίσως γι’ αυτό, τώρα που έπιασαν οι βροχές, αγαπώ τόσο πολύ αυτές τις μέρες.
Αυτό που δεν ήξερα τότε ήταν πόσο δύσκολη θα ήταν η επόμενη μέρα. Πόσες εξετάσεις, πόσες μαγνητικές, πόσο άγχος και πόσοι φόβοι θα χωρούσαν σε αυτά τα πέντε χρόνια.
Κι όμως, μέσα στη ζωή και στην καθημερινότητα, ξέχασα την ημερομηνία. Μια τόσο σημαντική μέρα για μένα χρειάστηκε μια φωτογραφία για να τη θυμηθώ…
Το πρωί την έστειλα στους δικούς μου ανθρώπους. Και τώρα θέλω να το πω κι εδώ: τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ακόμα κι εμείς που έχουμε περάσει κάποια πράγματα, που έχουμε φοβηθεί, που έχουμε πει “δεν θα το ξεχάσω ποτέ”, το ξεχνάμε.
Ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να έχουμε την υγεία μας. Να ξυπνάμε το πρωί. Να μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας. Να ζούμε τις χαρές μας και τις χαρές των ανθρώπων μας.
Γι’ αυτό θέλω να θυμάμαι αυτή τη μέρα. Και μαζί της, όλα όσα έχω λόγο να ευγνωμονώ.
“Ευγνωμοσύνη είναι η λέξη. Και την ξεχνάμε, ρε γαμώτο” όπως είπε και μια φίλη μου σήμερα το πρωί.
Καλημέρα μας. ❤️”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.